مریخ نورد Perseverance ناسا در آستانه جستجوی زندگی در مریخ است


فرود

شرایط فنی هفت دقیقه رعب و وحشت “ورود ، نزول و فرود” یا EDL است. این کار از زمانی آغاز می شود که فضاپیما با حدود 20 هزار کیلومتر در ساعت (12500 مایل در ساعت) وارد جو بالایی مریخ می شود و با افزایش سریع دما روبرو می شود. این سازگاری توسط یک محافظ حرارتی و پوسته و همچنین یک مجموعه 28 حسگر محافظت می شود که گازهای گرم و باد را کنترل می کند. دما با حداکثر مجازات 13.00 درجه سانتیگراد (2400 درجه فارنهایت) به اوج خود می رسد.

حدود چهار دقیقه مانده به EDL – تقریبا 11 کیلومتر (هفت مایل) بالاتر از سطح زمین و هنوز هم با سرعت 1500 کیلومتر در ساعت (940 مایل در ساعت) به زمین پرتاب می شود – مریخ نورد از چتر نجات 21 متری استفاده می کند. سپر بزودی. در زیر تعدادی دیگر از ابزارها و دوربین های راداری آورده شده است که برای قرار دادن فضاپیما در یک مکان امن استفاده خواهد شد. نرم افزاری به نام ناوبری نسبی Terrain-Relative Navigation تصاویر گرفته شده توسط دوربین ها را پردازش می کند و آنها را با نقشه توپوگرافی موجود در هواپیما مقایسه می کند تا بفهمد فضاپیما در کجا قرار دارد و به کدام مکان های امن بالقوه می توان به آنجا رفت.

کمی کمتر از شش دقیقه در EDL و حدود دو کیلومتر در هوا ، پوسته خارجی و چتر نجات از مریخ نورد جدا شده و ماندگاری مستقیماً به زمین هدایت می شود. مرحله نزول (متصل به بالای مریخ نورد) با استفاده از فشار دهنده های خود مکانی امن را در فاصله 10 تا 100 متری محل سقوط فعلی خود پیدا می کند و تا سرعت 2.7 کیلومتر در ساعت (1.7 مایل در ساعت) کاهش می یابد. تارهای نایلونی در مرحله فرود ، مریخ نورد را از 20 متری هوا به زمین پایین می آورد. هنگامی که مریخ نورد زمین را لمس کرد ، طنابها شکسته می شوند و مرحله نزول پرواز می کند تا از فاصله امن به زمین سقوط کند. پشتکار در حال حاضر در خانه جدید شماست.

دهانه دریاچه
نمایی از دهانه Jezero. در سمت چپ یک نقشه طیفی از ذخایر معدنی شکل گرفته توسط فعالیت آب در گذشته وجود دارد. در سمت راست یک نقشه خطر طراحی شده است که زمینهای ناهموار را نشان می دهد که Perserence سعی در جلوگیری از آنها هنگام فرود دارد.

ناسا

علوم پایه

روح و توانایی به ما کمک کرد تا تاریخ آب مریخ را بهتر درک کنیم ، و کنجکاوی شواهدی از مواد آلی پیچیده پیدا کرد – مولکولهای غنی از کربن که مواد اولیه برای زندگی هستند. این شواهد به صورت ترکیبی به ما گفت که ممکن است مریخ در گذشته قابل سکونت باشد. پایداری گام بزرگ بعدی را برمی دارد: جستجوی نشانه هایی از حیات فرازمینی باستان.

چرا دهانه Jezero؟ این دریاچه سابق 3.8 میلیارد سال قدمت دارد. رودخانه ای برای انتقال آب به داخل آن استفاده می شود و این رودخانه در دلتای رودخانه است ، جایی که رسوبات می توانند ترکیبات آلی و مواد معدنی حفظ شده مرتبط با حیات بیولوژیکی را در آنها رسوب دهند.

بیست و سه دوربین Persistence مریخ را برای اثبات حیات کشف خواهند کرد. مهمترین آنها دوربین Mastcam-Z است که می تواند تصاویر استریوسکوپی و پانوراما بگیرد و از قابلیت بزرگنمایی فوق العاده بالایی در برجسته سازی اهداف (مانند مدلهای خاک و لجن های قدیمی) برخوردار است که شایسته بررسی دقیق تر هستند. SuperCam ، که می تواند ترکیب شیمیایی و معدنی سنگ را مطالعه کند و دارای یک میکروفون است که برای گوش دادن به آب و هوای مریخ استفاده می شود. و طیف سنج های PIXL و SHERLOC که مولکول های پیچیده ای را نشان می دهند که زیست شناسی را نشان می دهند. دوربین SHERLOC Watson همچنین برخی از تصاویر میکروسکوپی را با وضوح 100 میکرون (به سختی بیشتر از عرض موی انسان) ایجاد خواهد کرد.

بریونی هورگان ، دانشمند سیاره ای در دانشگاه پوردو که عضوی از تیم Mastcam-Z است ، می گوید دانشمندان بیشترین علاقه را به یافتن مواد آلی دارند که یا بسیار غلیظ باشد یا فقط می تواند نتیجه فعالیت بیولوژیکی باشد ، مانند استروماتولیت ها (بقایای فسیلی ایجاد شده) توسط لایه های باکتری) وی گفت: “اگر مدل های خاصی پیدا کنیم ، می توان آن را به عنوان یک بیوگرافی امضا کرد که اثبات حیات است” “حتی اگر غلیظ نباشد ، اگر آن را در زمینه مناسبی ببینیم ، می تواند نشانه ای واقعاً قدرتمند از یک بیوگرافی واقعی باشد.”

پس از استقامت ، مهندسان چندین هفته قبل از شروع تحقیقات علمی ، آزمایش و کالیبراسیون تمام ابزارها و عملکردها را صرف خواهند کرد. پس از تکمیل ، استقامت چند ماه دیگر برای فرار به اولین مکان های کشف در دهانه Jezero صرف خواهد کرد. اگر تابحال در مریخ وجود داشته باشد ، می توانیم شواهدی از زندگی در آن پیدا کنیم.

دنیای جدید ، فناوری های جدید

مانند هر مأموریت جدید ناسا ، پایداری نیز سکویی برای نمایش پیشرفته ترین فناوری در منظومه شمسی است.

یکی MOXIE ، دستگاه کوچکی است که می خواهد با استفاده از الکترولیز (با استفاده از جریان الکتریکی برای جدا کردن عناصر) جو مریخ سنگین را به اکسیژن قابل استفاده تبدیل کند. این کار قبلاً بر روی زمین انجام شده است ، اما مهم است که اثبات کنیم که در مریخ کار می کند اگر امیدواریم که مردم بتوانند روزی در آنجا زندگی کنند. تولید اکسیژن نه تنها می تواند کلنی مریخ را با هوای قابل تنفس فراهم کند. همچنین می تواند برای تولید اکسیژن مایع برای سوخت موشک استفاده شود. MOXIE در طی دو سال اول ماندگاری ، در فصول و زمان های مختلف روز ، باید حدود 10 فرصت برای تولید اکسیژن داشته باشد. هر بار حدود یک ساعت کار می کند و در هر جلسه 6 تا 10 گرم اکسیژن تولید می کند.

همچنین یک نبوغ وجود دارد ، یک هلی کوپتر 1.8 کیلوگرمی که می تواند اولین پرواز محرکه نیرومند را که تاکنون به سیاره دیگری انجام شده است انجام دهد. اجرای نبوغ (که در زیر مریخ نورد ذخیره می شود) حدود 10 روز طول خواهد کشید. اولین پرواز او حدود سه متر در هوا خواهد بود ، جایی که حدود 20 ثانیه در آن معلق خواهد بود. اگر با موفقیت در اتمسفر فوق نازک مریخ پرواز کند (1٪ به اندازه زمین متراکم است) ، نبوغ شانس بسیار بیشتری برای پرواز به جای دیگر خواهد داشت. دو دوربین هلی کوپتر به ما کمک می کند دقیقاً همان چیزی را ببیند که او می بیند. نبوغ به تنهایی برای کاوش در مریخ حیاتی نخواهد بود ، اما موفقیت آن می تواند زمینه ساز تفکر مهندسان برای راه های جدیدی برای کاوش در سیارات دیگر در صورت کافی نبودن یک مریخ نورد یا مکان فرود باشد.

هیچ یک از این تظاهرات لحظه فرصتی برای استقامت نخواهد بود. هدف این مأموریت که ممکن است 10 سال به طول انجامد ، بازگرداندن نمونه هایی از خاک مریخ به زمین خواهد بود. این ماندگاری به زمین شکسته خواهد شد و بیش از 40 نمونه را جمع آوری می کند ، که بیشتر آنها در قالب مأموریت مشترک ناسا و ESA به زمین بازگردانده می شوند. مقامات ناسا احتمال می دهند که این مأموریت در سال 2026 یا 2028 انجام شود ، به این معنی که اولین بازگشت آنها به زمین 2031 است.

جمع آوری چنین نمونه هایی کار کوچکی نیست. شرکت رباتیک Maxar بازوی پردازش نمونه (SHA) ساخته است که مکانیزم حفاری جمع آوری هسته ها از خاک مریخ را از زمین کنترل می کند. این شرکت مجبور بود با سخت افزار و الکترونیکی که می تواند در برابر نوسانات دما از -73 درجه سانتیگراد (100 درجه فارنهایت) در شب تا بیش از 20 درجه سانتیگراد (70 درجه فارنهایت) در روز مقاومت کند ، چیزی را تولید کند که به صورت مستقل کار کند. و مهمتر از همه ، او مجبور بود چیزی بسازد که بتواند با غبار مریخ مبارزه کند.

لوسی کنداکاکیان ، مدیر کل رباتیک در ماکسار ، گفت: “وقتی شما در مورد مکانیزم متحرکی صحبت می کنید که باید نیرو وارد کند و دقیقاً به همان مکانی که نیاز دارید بروید ، نمی توانید ذرات کوچک گرد و غبار داشته باشید تا کل نمایش را متوقف کنید.” SHA که در زیر خود مریخ نورد قرار دارد ، در معرض یک تن گرد و غبار از چرخ های مریخ نورد یا حفاری قرار می گیرد. نوآوری های مختلف به آن کمک می کند تا در برابر این مشکل مقاومت کند ، از جمله روان کننده های جدید و طراحی آکاردئون فلزی برای حرکت جانبی آن (جلو به عقب).

قبل از اینکه اثبات شود که هر یک از این موارد کار می کند ، مریخ نورد باید یک قطعه به مریخ برسد.

کنداکچیان می گوید: “هرگز پیر نمی شود.” “من مثل ماموریت های قبلی عصبی هستم. اما این یک عصب خوب است – هیجان برای انجام دوباره این کار. “


منبع: unbox-khabar.ir

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>